1969. De wereld was toen in een verregaande staat van overkill en spanning vanwege een zinloze en gevaarlijke wapenwedloop tussen de grootmachten V.S. en USSR. Niet zolang daarvoor was een nucleaire oorlog op het nippertje afgewend. Het IJzeren Gordijn was nog in volle 'glorie'. Een hele linie van atoomraketten was ook aan de westerse kant, dus ook dwars door West-Duitsland van noord naar zuid, operatief. De grote vervuiling ten gevolge van materialistisch denken en verrijking van slechts enkelen was toen al begonnen en er was geen enkele reden om aan te nemen dat die binnen enige afzienbare tijd zou eindigen of zou afnemen. De voorspelde gevolgen werden van tafels geveegd. Wie wil er tenslotte veel geld van de gigawinsten gebruiken om een smerig bijproduct te vernietigen of te voorkomen? Ook epidemieën van ziektes komen en gaan en zijn niet terug te dringen, voornamelijk omdat men het geld daarvoor liever besteedt aan genot, macht en wapens. Terwijl in het schilderij 'Doods' alles al verloren lijkt te zijn, is de hand in 'Avondrood' op weg naar ergens achter de horizon. Misschien om het laatste deel van de laatste bloem, vóór de volgende dag, te redden? Het werk is bedoeld de beschouwer te prikkelen.

In Triniteiten wordt de onnatuurlijkheid van de leer onder andere uitgedrukt door middel van een blauwe wereld. Dat de leer uiteindelijk toch zal vergaan is te zien aan de blauwe oprukkende vlammen vanuit de horizon. Het gat in de romp laat zien dat deze leer eigenlijk harteloos is tegenover degenen die ze voor zou moeten stellen, de Schepper en zijn zoon. De misvormde vrouwelijkheid van het beeld staat voor de misplaatste adoratie van deze leer. De schop en de wortelstronk geven aan, dat de leer door mensen stevig geplant is in de geesten van onwetend gehouden volken, de arme eikels. Ook het giftige water in de plassen, dat de leer constant heeft gevoed, zal straks door de vlammenzee geheel worden verdampt.

Met De zondeval wordt geprobeerd duidelijk te maken dat ongehoorzaamheid, zelfverheerlijking en te hoge eigendunk levensbedreigende waarheden kunnen worden bij koppig volhoudende toelating. Egoïstisch en hebzuchtig bedrog veroorzaken als een geestelijk bedwelmende drug uiteindelijk verwoesting voor alle betrokken partijen. Als een olievlek op water zorgt deze ik-eerst-mentaliteit voor mentale en fysieke vervuiling. De inherente schijnmacht en schijngelukzaligheid zullen tenslotte, hopelijk niet maar hoogstwaarschijnlijk revolverend, imploderen. En wat laat het achter? Daarom is het van groot belang oorzaken aan de hand van gevolgen onder de loep te nemen, daarvan te leren en daarmee te onderwijzen. En dat begint bij jezelf. Ingrediënten: een gemaakt landschap (zie de loop van de rivieren) met de twee belangrijkste bomen: de levensboom en de vruchtboom van de kennis van goed en kwaad, de uiteindelijk vier rivieren, een niet giftige slang (waarom zou ze anders een slang zo spreekbaar dichtbij toelaten!), de vrouw, de dood (strop) en de lijdende mensheid (zie de sokkel).

Getrokken. Ook in 1969 werd aan elk mens getrokken. Getrokken om er verplicht bij te horen. De wereld - materialistisch, spiritueel, commercieel, en wat er nog meer is - wil perse ook de weinige vrije individuele mens beïnvloeden en 'bij de club' trekken. Verplichte socialisering ondanks eigen geluk. 'Omdat het zo hoort'. Eigenlijk omdat de mens dan te controleren is. Zij die dit ontkennen zijn infantiel of gewoon meeheulers. De samenleving houdt dankzij de druk niet van zelfstandige individuen. Het stempel van zonderling, aparteling, gek, etc, is gauw gezet. De moderne mens heeft geen zelf-ik-zijn meer, maar schuilt verplicht en ook uit gemakzucht en/of hebzucht onder en tussen de massa. Gevoed door gewetenloze ambtenarij, -religie, -politiek en -commercie worden fantasievol dwingende maatregelen gecreëerd. Socialisering als verbloeming van vrijheidsbeperking. Met kunstmatige glansmiddelen, als bijvoorbeeld vrije meningsuiting en democratie, wordt een waas voor het verstand geschoven zodat de trek makkelijker wordt gemaakt voor de trekkenden. En er is niet alleen een fysieke trek, maar ook een onzichtbare psychische trek waardoor de lucht is bezwangerd van deze giftige (hier paarse) dwang. Het huidige leven, bestuurt door de trekkenden, laat de mens willoosheid, volgzaamheid en immorele verlangens inademen. Hoe meer van deze chaos wordt geademd, hoe meer er kan worden getrokken, hoe meer controle er kan worden uitgeoefend. Is er nu nog ontsnapping mogelijk?

Ten slotte Oor/g. Oor/g is een combinatie van oor en oog. De mensheid bekeken en beluisterd vanuit de ruimte, of een plek in die ruimte. De gedachte dat wij de enige levende wezens in de voor ons onmetelijke ruimte met al zijn dimensies zijn, is te dom om over te praten. Laat staan denken. Het gebrek aan sterren, etc., in het schilderij symboliseert dan ook de gedachte van vele dwazen, zij die bewust feiten om wat voor reden dan ook negeren, dat wij de enigen zijn. Alleen de maan en Mars zijn als extra te zien. De vrijheden die de mens zich neemt om onverantwoordelijk met elkaar en zijn eigen leefmilieu om te gaan, inclusief de wereldwijde verkrachting van flora en fauna, worden gadegeslagen. Het vocht uit het oog staat voor het verdriet over de vele negatieve elementen in en van de samenleving, en het medelijden voor de onvrijwillige slachtoffers van die elementen. Het brute misbruik van vrijheden heeft ongetwijfeld invloed op leven buiten onze planeet. Als je jouw eigen huis in de fik steekt hebben de buren er ook last van. De vraag is wanneer en hoe onze buurt gaat ingrijpen. Of misschien wel de verantwoordelijke voor het gebied waarin je huist. Hoe zal dat dus universeel gaan? Er wordt nu nog schijnbaar alleen geluisterd en gekeken.......!